(Bron: LC-08/10/2009) ‘De voedselproductie in de wereld komt in gevaar door het opraken van fosfaat, een onmisbaar bestanddeel van kunstmest. De fossiele voorraden raken uitgeput. De groeiende wereldbevolking kan alleen worden gevoed als het lukt de kringloop van fosfaat sluitend te maken. Veel fosfaat gaat verloren bij de winning, in de landbouw en verderop in de voedselketen. (…) Nederland kan op schaarste vooruitlopen door het fosfaat beter te benutten en bovendien dit te winnen uit mest en zuiveringsslib. Een van de oplossingen op dit moment is het terugdringen van het gebruik van kunstmest ten gunste van dierlijke mest.’
Een ramp van ongekende grootte staat ons te wachten als we niet ingrijpen, staat hier in de krant van vandaag. Enerzijds gaat er teveel fosfaat verloren in de landbouw en anderzijds is er meer kunstmest nodig om de wereldbevolking te voeden. Te lang, en nu blijkt dat nog steeds wordt gedacht dat kunstmest ons gaat redden. Uiteraard helpt kunstmest voor een deel mee in de voedselvoorziening, maar kunstmest helpt ook mee aan de grootschalige bodemdegradatie die er plaatsvindt. Eindelijk wordt er nu aandacht besteed aan duurzame bodemvruchtbaarheid met mest als uitgangspunt en eindelijk komt er nu kennis op tafel omtrent de fosfaatbenutting in combinatie mét kunstmest. Het wordt namelijk steeds meer duidelijk dat de stikstof uit kunstmest een volledige fosfaatopname door de plant veroorzaakt. Hierdoor heeft de plant wel de benodigdheden rondom zich, alleen niet de mogelijkheden voor opname en dus achterwege blijven van groei, wortelontwikkeling en organische stof opbouw als uitkomst.
Zoals experts vrezen ligt de fosfaatwinning over 75 jaar op z’n kop. Door de fosfaat beter te benutting in een duurzaam bodemsysteem is het volgens mij eerst zaak om kunstmest te bekritiseren en mest te waarderen.
